Oratio Imperata

Oratio Imperata for Deliverance from Calamities

“Almighty Father, we raise our hearts to You in gratitude for the wonders of creation of which we are part, for Your providence in sustaining us in our needs, and for Your wisdom that guides the course of the universe.

“We acknowledge our sins against You and the rest of creation.

“We have not been good stewards of Nature.

“We have confused Your command to subdue the earth.

“The environment is made to suffer our wrongdoing, and now we reap the harvest of our abuse and indifference.

“Global warming is upon us. Typhoons, floods, volcanic eruption, and other natural calamities occur in increasing number and intensity.

“We turn to You, our loving Father, and beg forgiveness for our sins.

“We ask that we, our loved ones and our hard earned possessions be spared from the threat of calamities, natural and man-made.

“We beseech You to inspire us all to grow into responsible stewards of Your creation, and generous neighbors to those in need.

“Amen.”

ON NATURAL MORAL LAW

There is no doubt that we are living in a moment of extraordinary development in the human capacity to decipher the rules and structures of matter, and in the consequent dominion of man over nature.

We all see the great advantages of this progress and we see more and more clearly the threat of destruction of nature by what we do.

There is another less visible danger, but no less disturbing: the method that permits us to know ever more deeply the rational structures of matter makes us ever less capable of perceiving the source of this rationality, creative Reason. The capacity to see the laws of material being makes us incapable of seeing the ethical message contained in being, a message that tradition calls lex naturalis, natural moral law.

This word for many today is almost incomprehensible due to a concept of nature that is no longer metaphysical, but only empirical. The fact that nature, being itself, is no longer a transparent moral message creates a sense of disorientation that renders the choices of daily life precarious and uncertain.

Naturally, the disorientation strikes the younger generations in a particular way, who must in this context find the fundamental choices for their life.

It is precisely in the light of this contestation that all the urgency of the necessity to reflect upon the theme of natural law and to rediscover its truth common to all men appears. The said law, to which the Apostle Paul refers (cf. Rom 2: 14-15), is written on the heart of man and is consequently, even today, accessible.

This law has as its first and general principle, "to do good and to avoid evil". This is a truth which by its very evidence immediately imposes itself on everyone. From it flows the other more particular principles that regulate ethical justice on the rights and duties of everyone.

So does the principle of respect for human life from its conception to its natural end, because this good of life is not man's property but the free gift of God. Besides this is the duty to seek the truth as the necessary presupposition of every authentic personal maturation.

Another fundamental application of the subject is freedom. Yet taking into account the fact that human freedom is always a freedom shared with others, it is clear that the harmony of freedom can be found only in what is common to all: the truth of the human being, the fundamental message of being itself, exactly the lex naturalis.

And how can we not mention, on one hand, the demand of justice that manifests itself in giving unicuique suum and, on the other, the expectation of solidarity that nourishes in everyone, especially if they are poor, the hope of the help of the more fortunate?

In these values are expressed unbreakable and contingent norms that do not depend on the will of the legislator and not even on the consensus that the State can and must give. They are, in fact, norms that precede any human law: as such, they are not subject to modification by anyone.
The natural law, together with fundamental rights, is the source from which ethical imperatives also flow, which it is only right to honour.

In today's ethics and philosophy of Law, petitions of juridical positivism are widespread. As a result, legislation often becomes only a compromise between different interests: seeking to transform private interests or wishes into law that conflict with the duties deriving from social responsibility.

In this situation it is opportune to recall that every juridical methodology, be it on the local or international level, ultimately draws its legitimacy from its rooting in the natural law, in the ethical message inscribed in the actual human being.

Natural law is, definitively, the only valid bulwark against the arbitrary power or the deception of ideological manipulation. The knowledge of this law inscribed on the heart of man increases with the progress of the moral conscience.

The first duty for all, and particularly for those with public responsibility, must therefore be to promote the maturation of the moral conscience. This is the fundamental progress without which all other progress proves non-authentic.

The law inscribed in our nature is the true guarantee offered to everyone in order to be able to live in freedom and to be respected in their own dignity.

What has been said up to this point has very concrete applications if one refers to the family, that is, to "the intimate partnership of life and the love which constitutes the married state... established by the Creator and endowed by him with its own proper laws" (Gaudium et Spes, n. 48).

Concerning this, the Second Vatican Council has opportunely recalled that the institution of marriage has been "confirmed by the divine law", and therefore "this sacred bond... for the good of the partner, of the children and of society no longer depends on human decision alone" (ibid.).

Therefore, no law made by man can override the norm written by the Creator without society becoming dramatically wounded in what constitutes its basic foundation. To forget this would mean to weaken the family, penalizing the children and rendering the future of society precarious.

Lastly, I feel the duty to affirm yet again that not all that is scientifically possible is also ethically licit.
Technology, when it reduces the human being to an object of experimentation, results in abandoning the weak subject to the arbitration of the stronger. To blindly entrust oneself to technology as the only guarantee of progress, without offering at the same time an ethical code that penetrates its roots in that same reality under study and development, would be equal to doing violence to human nature with devastating consequences for all.

The contribution of scientists is of primary importance. Together with the progress of our capacity to dominate nature, scientists must also contribute to help understand the depth of our responsibility for man and for nature entrusted to him.

On this basis it is possible to develop a fruitful dialogue between believers and non-believers; between theologians, philosophers, jurists and scientists, which can offer to legislation as well precious material for personal and social life.

Therefore, I hope these days of study will bring not only a greater sensitivity of the learned with regard to the natural moral law, but will also serve to create conditions so that this theme may reach an ever fuller awareness of the inalienable value that the lex naturalis possesses for a real and coherent progress of private life and the social order.

(ADDRESS OF HIS HOLINESS BENEDICT XVI TO THE PARTICIPANTS IN THE INTERNATIONAL CONGRESS ON NATURAL MORAL LAW. Rome12 February 2007 )

PONDONG DAMAYAN

Primer on PONDONG DAMAYAN

1. What is Pondong Damayan?

Pondong Damayan is a Solidarity Fund which aims:

- primarily, to save money for the needy ones. It is saving money for those who are less fortunate.

- secondarily, for one’s own need, especially in times of emergency.

2. How to build up the Pondong Damayan?

Pondong Damayan can be generated thru:

a. Regular Saving. One can save thru the 3S way: Sacrifice, Save and Share.

b. Tithing/Monthly Pledge

c. Donations/Voluntary Contributions

3. What are the special services offered by the Pondong Damayan?

Pondong Damayan offers:

a. Subsidy to all the member-depositors

b. Loan without Interest

c. Opportunity to share with others.

4. How to join the Pondong Damayan?

One can join the Pondong Damayan by opening an account with the Fund. Any amount can open an account.

Like savings in a bank, Pondong Damayan will issue a passbook in the name of the member depositor. There shall be a ledger for individual depositor in order to record total deposits.

5. What will happen to my savings if I join the Pondong Damayan?

Money deposited in the Pondong Damayan is strictly no longer owned by the depositors. Hence, it cannot be withdrawn by the depositors, but must be ready to be disposed in favor of the needy brothers and sisters. All deposits, including tithes, donations and voluntary contributions are not withdrawable, and shall not bear interest inasmuch as they are intended for charity and social services of the poor. In fact, all deposits are considered donations by the depositors.

However, depositors may avail of the services of the fund such as, Loans without Interest, Grants, Annual Biyaya Dividends and Extraordinary Subsidy.

6. Who manages the Pondong Damayan?

If the Pondong Damayan is parish-based; it is the parish that manages, with the Parish Priest as the Administrator. The services of the Parish Finance Council can utilized as auditor, or bookkeeper, or cashier.

If the Pondong Damayan is organized by the BEC or any community-based, from among the depositors-members of the community, the manager and other officers shall be selected.

There shall be a Board of Directors elected by all the depositors-members. The Board shall be the policy making body. The Administrator takes care of day to day transaction of the Fund.

All the officers and those people working at the Bank shall receive no remuneration.

Fund collected shall be entrusted to a secured bank or invested to a reliable broker in order to earn interests.

7. In case of dissolution, what will happen to the fund of the Pondong Damayan?

The policy shall determine the proper action in case of dissolution of a particular community that established the Fund. In the absence of such policy, the management may decides to merge the fund with other Pondong Damayan or may donate all the remaining funds to a chosen charitable institution.

SAVING THE 3S WAY:

SACRIFICE, SAVE and SHARE

SACRIFICE means giving up something or mortifying from any unwanted desires in favor of someone needing immediate aid. Every act of sacrifice shall be quantified in terms of monetary equivalent. For example, I will not take any snack today or every Friday. If one snack would cost twenty pesos, I save twenty pesos that day. There are many little acts of sacrifice we can think of, then calculate their worth. That’s your saving!

SAVE. Keep what you save that day. Choose a day in a week, when you can come to the office of the Pondong Damayan and deposit it. Make it your regular habit. Or at least once a month you deposit the accumulated amount you have for all the mortifications and sacrifices you made.

SHARE. Allow the Pondong Damayan to use your saving to help your poor brethren. That is your sharing. The Lord say, “…when you give alms, your left hand must not know what your right hand is doing; your almsgiving must be secret, and your Father who sees all that is done in secret will reward you”(Mt.6:3-4). Almsgiving can be linked to fasting. Money saved from giving up superfluities may be redirected to helping those who do not have necessities for life. Why not take the money that would be spent on that fancy meal you decided to forego and give it to those who do not know where their next meal is coming from? If you have given up movies for Lent or any other indulgence, again let the money saved be diverted to the really needy.

Prayer of Forgiveness

(Adapted from the prayer of the Rev. Joe Wright delivered during
the opening of a new session of the Kansas Senate)

Heavenly Father,
We come before You today to ask Your forgiveness
and seek Your direction and guidance.
We know very well Your Word says, ''Woe to those who call evil good,''
but that's exactly what we have done.

We have lost our spiritual equilibrium and inverted our values.
We confess that; we have ridiculed the absolute truth of Your Word
and called it pluralism;
We have worshipped other gods and called it multiculturalism;
We have endorsed perversion and called it an alternative lifestyle;
We have exploited the poor and called it the lottery;
We have neglected the needy and called it self-preservation;
We have prevented conception of human beings and allowed to kill our unborn,
and called it choice;
We have neglected to discipline our children and called it building self-esteem;
We have abused power and called it political savvy;
We have polluted the air with profanity and pornography
and called it freedom of expression;
We have ridiculed the time-honored values of our forefathers
and called it enlightenment.

Search us, O God, and know our hearts today;
try us and see if there be some wicked way in us;
cleanse us from every sin and set us free.
Guide and bless our so-called honorable men and women in the legislature
who have been sent by the people and who have been ordained by You,
to enact laws for our welfare
Grant them your wisdom to rule and may their decisions direct us to the center of Your Will. We ask this through Christ our Lord. Amen.

LENTEN CALL

“What are you doing for Lent?”
There is one thing to give up during Lent – sin.
The season of Lent is a preparation for renewing our baptismal promises during the Easter Vigil on Holy Saturday night. Paul says, when writing to the Romans (6:3-6), that when we were baptized we died to our old way of life to live a new way of life i.e. when we were baptized we died to our old sinful ways, we left sin behind.
The season of Lent is to give us time once again to die to our old sinful ways and rise out of the tomb with Jesus to a new way of life so that by the Easter Vigil on Holy Saturday night when we renew our baptismal vows we will also have renewed our lives.
That is why the First Preface of Lent says,
"Each year you give us this joyful season
when we prepare to celebrate the paschal mystery
with mind and heart renewed".

ASH WEDNESDAY

The significant rite of the beginning of Lent is the signing with the ashes on Ash Wednesday.
The sign of the cross is traced upon the forehead with the words, "Remember Thou, O soul, that thy body is dust and unto dust it shall return." These words signify a release from the identification of the self with the mortal and corruptible body and personality. A detachment from our conventional identification with our mortal shell can result in an altered state of consciousness where our bodies can communicate to us a spiritual reality and we can develop in actuality a more caring attitude toward it.
The words, “Remember, O Soul, that thy body is dust and unto dust it shall return,” is a reminder that the body is not immortal, and that we must turn our attention to that within us which truly is immortal.

Thoughts for Christmas

1. Jesus came to earth out of love. He was given by the Father: For God so loved the world he gave his only son!
We are also called to love. If Christ is to be born today it must be through us.
Christ fills us with love. Allow us to be agents who fill the world with love.


2. Jesus was born poor and simple. We are called to celebrate his birthday in a simple way, not extravaganza. Live a simple life.
Filipinos is known of celebrating Christmas longer and expense, due to commercialism.
The people that surrounds Jesus are the poor and the simple, first Mary and Jesus, then the shepherds, later on the three kings.


3. Jesus done it in obedience to the Father. He emptied himself taking the form of the eservant. We should be obedient also by doing the will of God. Like Mary, who obediently accepted to be the Mother od the Saviour.
Obedience now seems to be a bad word. Today it is do your own thing; of if it feels good, then do it. People focused on their rights, on what others owe them. But if we truly we have Jesus as our Lord, then we ought to be obdient to our Master. Otherwise, talking of lordship is just a lot of talk. Remember, not everyone who merely says "Lord, Lord" will enter enter, We need to obey.

Q & A # 6 - Adbiyento

Tanong: Napansin ko po noong unang linggo ng adbiyento ay may isang koronang berde na may apat na kandila sa may altar sa Simbahan. Dekorasyon lang po ba iyon o mayroon itong kaugnayan sa panahon ng Adbiyento?

Sagot: Mabuti naman at napansin mo ang mga bagay na iyon sa loob ng Simbahan. Actually, hindi lang iyon dekorasyon. Talagang bahagi iyon ng panahon ng Adbiyento. Mas magandang talakayin natin ngayon ang mga simbolismo ng adbiyento.
Isa sa mga popular na simbolo ng adbiyento ay ang tinatawag na “advent wreath” o ang koronang pang-adbiyento. Karaniwang ito’y gawa sa mga sanga ng evergreen (kung minsan mahirap hanapin ang evergreen tree dito sa Pilipinas kaya pwede na rin ang sanga ng pinetree) na pinaglikaw-likaw na hugis bilog o korona. Ang simbolo na koronang sanga ng evergreen ay nangangahulugan ng buhay na walang hanggang na kaloob ng Diyos sa naniniwala sa kanya. Alam mo, tuwing panahon ng taglagas at taglamig (autumn and winter) tanging ang mga dahon lamang ng evergreen o pine trees ang natitira at nanatiling sariwa at berde. At ang kulay berde naman ay simbolo ng pag-asa at patuloy na pagmamahal ng Diyos sa tao.
Sa koronang iyon ay mayroong apat na kandila. Ang apat na kandila ay kumakatawan sa apat ng linggo ng adbiyento bago sumapit ang kapaskuhan. Ang tatlong kandila ay kulay ube o purple at ang isa ay kulay rosa o pink. Ang kulay ube ay simbolo ng panawagan ng adbiyento tungo sa pagsisisi at pagpapasimula ng bagong buhay, samantala ang kulay rosa ay simbolo ng kagalakan na dala ng Mesiyas. Ang kandilang rosa ay sinisindihan sa ikatlong linggo ng adbiyento o ang “Gaudete Sunday”. Ang ibig sabihin ng latin na “gaudete” ay kagalakan. Sa tuwing makikita natin na may sindi ang mga kandila sa koronang pang-adbiyento, tumitingkad ang ating paniniwala na nasa piling natin ang Diyos at dapat tayo’y ay higit na magbantay.

Maaring rin po ba na maglagay ng advent wreath sa mga tahanan at mga opisina?

Sagot: Kung sususugan natin ang pakahulugan ng simbolong ito, maliwanag na hindi lang sa mga simbahan maaring ilagay ito. Maganda rin na sa mga tahanang Kristiyano o mga opisina ay ilagay ito at isagawa rin ang mga ritwal ng pagbabasbas at pagsisindi ng kandila tuwing linggo ng adbiyento.

Kaya rin po pala karaniwang ginagawang Christmas Tree ay pine tree, di po ba?

Sagot: Korek ka dyan. Kaya lang, konti lang sa atin ang mga buhay na pinetree at napakamahal noon. Maganda sana laging sariwa. Kaya nagtitiyaga na tayo sa mga plastic o tuyong sanga. Basta mahalaga kulay berde para nandoon pa rin ang simbolismo ng adbiyento.

Napansin ko rin po Monsignor na ang kulay ng mga kasuotan o vestment ng pari sa panahon ng adbiyento ay ube o purple na siya ring ginagamit sa panahon ng Kuwaresma at mga Mahal na Araw. Bakit po ganoon, dapat masaya tuwing adbiyento at hindi malungkot tulad ng kuwaresma?

Sagot: Tama ka dyan. Kung mapapansin mo rin, hindi inaawit o binibigkas ang “Papuri sa Diyos” sa pagdiriwang ng Misa sa panahon ng Adbiyento. Alam mo, sa liturhiya ang kulay ube o purple ay tradisyonal na nananawagan ng pagsisisi at pagbabalik-loob sa Diyos. Ito ay angkop din sa panahon ng adbiyento sapagkat ang isang magandang paghahanda sa pagsalubong sa pagdating ng Dakilang Hari ay isang malinis na tahanan sa ating mga puso. Isa pa, ang kulay purple noong unang mga panahon ay isang uri ng pangkulay na napakamahal at tanging ang mga nasa maharlikang angkan lamang ang gumagamit ng ganitong kulay sa kanilang mga kasuotan. Kaya nga, sa panahon ng adbiyento, naangkop ang kulay purple sapagkat maharlika ang ating hinihintay na darating: ang Anak ng Diyos, Hari ng mga Hari!
Dapat nga Roy ang paborito mong kulay ay ube o purple sapagkat ang ibig sabihin ng iyong pangalan ay hari.

Maraming salamat po Monsignor.

Salamat din sa lahat. Nawa’y tanggapin ninyo ang mga biyaya hatid ng panahon ng Adbiyento. Halina Hesus, Halina!

Q & A # 5

Mayroon pong nagtatanong na isang aktibong myembro ng Couples for Christ (CFC). Isa raw po sa kanilang apostolate ay ang hikayatin ang mga mag-asawa na magpakasal sa simbahan. At sa tuwina pong magsasagawa sila ng Christian Life Seminar, mayroon pong mga kaso na dapat ihanda para tanggapin ang Sakramento ng Kasal. Subalit ang isa pong problema na laging nae-encounter nila ay ang paghingi ng parokya ng baptismal certificates ng mga ikakasal. Karaniwan daw po ay wala silang maipakita dahil hindi alam ng mga ikakasal kung saan sila bininyagan o wala pong registro sa binyag. Yung iba naman po ay malayo ang lugar kung saan sila bininyagan. Kung minsan nga raw po ay iniisip na lang nila na baka pinapahihirapan lang sila sa mga requirements ng parokya. Baka naman daw po pwede nang ikasal kahit walang baptismal certificate?

Kung susumahin natin ang tanong ay: Bakit ba kailangan pa ang baptismal certificate sa kasal?
Ano ba ang pinapatunayan ng baptismal certificate? Ito ang katunayan na ang isang tao ay tumanggap ng Sakramento ng Binyag o naging Katoliko. Sa lahat ng mga parokya ay may libro ng Binyag, kung saan ang mga importanteng impormasyon ay nakatala. At ito’y lubos na iniingatan ng mga parokya. Kailangan ang Baptismal certificate sa kasal upang patunayan na ang mga ikakasal ay binyagang katoliko. Para sa kaalaman ng lahat, ang binyag ay ang pintuan ng lahat ng mga sakramento. Ang ibig sabihin nito’y, matatanggap mo ang iba pang mga sakramento kung ikaw ay binyagan na. Kung hindi ka pa binyag, hindi ka maaaring tumanggap ng ibang sakramento katulad halimbawa ng Kasal. At kung hindi ka katoliko ay hindi ka rin sakop ng Batas ng Simbahan hinggil sa kasal.

At isa pa, ang baptismal certificate ang siya ring magpapatunay na ang ikakasal ay malaya pang magpakasal o hindi pa tumatanggap ng kasal sa simbahan.

Sa ano pong paraan malalaman na ang isang ikakasal ay malaya pa kapag mayroong baptismal certificate?

Alam mo sa Simbahan, mayroon pamamaraan para malaman ang ikakasal ay hindi pa nagpakasal sa simbahan. At ito’y sa pamamagitan ng registro ng binyag. Mayroon policy ang simbahan na ang sinumang ikinasal sa simbahan ay magpapadala ng notice sa parokya kung saan ang mga ikinasal ay bininyagan, at pagkatapos ay ilalagay naman sa libro ng binyag sa puwang ng “annotations, na ang binyagan ay nakasal na. Ito ang dahilan kung bakit kailangan ang baptismal certificate ang sino mang nag-aapply ng kasal. At sa certificate mismo ay inilalagay ang anumang nakasulat sa annotations. Kung hindi pa kasal, ilalagay ng kura paroko ang note na ”Free to marry”. Kung may nauna nang kasal, ilalagay rin ang mga impormasyon nito sa certificate. At kailangan din na ang baptismal certificate ay newly issued at balido lamang sa loob ng 6 na buwan.

Eh, paano po kung hindi naka-rehistro ang kanilang pangalan sa libro ng Binyag, subalit sinasabi naman nilang sila ay nabinyagan na at sila ay pawang mga Katoliko, paano po iyon?

Iyan ang laging idinadahilan ng marami na kesyo sila raw ay binyag na. Subalit kailangan na patunayan ito. Ngayon, paano ba ang tamang proseso?
Una, mas mabuting malaman kung saan ang parokya ng mga ikakasal, o saang bayan sila ipinanganak, o kung saan nakatira ng kanilang mga magulang. Karaniwan na kung saan sila isinilang ay iyon din ang lugar ng kanilang binyag. Sa tulong ng parokya, maaring kontakin ang parokya ng mga ikakasal upang humingi ng baptismal certificate. Ngayong panahon ay mas madaling makontak ang mga parokya. Kung sakaling walang maibigay ang parokya kung saan maaaring naganap ang binyag, ang parokyang iyon ay magbibigay ng “certification of no records.”
Kung walang records, ang kura paroko na naghahanda sa mga kakasalin ay magsasagawa ng mas masinsinang imbestigasyon upang malaman niya kung ang ikakasal ay talagang nabinyagan o hindi. Kung napatunayan niyang nabinyagan siya, kaya lang ay hindi naka lista sa libro, maari siyang magdesisyon na paniwalaan ang pahayag na siya ay binyag. Pero mas nakabubuti na gumawa rin ng affidavit mula sa dalawang testigo bilang patotoo na talagang binyag na siya. Kung mayroon naman siyang pagdududa, ang kura paroko ay maaaring magsagawa ng tinatatawag na “conditional baptism” sa ikakasal.

Paano po ba nangyayari na walang baptismal records ang parokya?

May mga pangyayari na wala sa registro ng binyag ang pangalan ng isang nabinyagan dahil sa kapabayaan ng mga tagapag-lista. Kaya nga dapat ang kura paroko ay laging nagmamatyag upang huwag mangyari ito.
May mga kaso rin na wala na ang registro ng binyag dahil sa sunog, baha o dili kaya’y kinain na ng mga anay ang mga libro ng parokya.
Sa ganitong mga kaso, ang kura paroko ay nagbibigay ng certification of no records.

Q & A # 4

Nabanggit po ninyo noong nakaraan na dapat magpakasal sa Simbahan ang mga Katoliko. Bakit mayroon po bang pagkakaiba ang Kasal sa Simbahan at Kasal sa Sibil?

Una sa lahat, ang Kasal sa Simbahan ay isang Sakramento. At ang Sakramento ng Kasal ay isang banal na kasunduan na pinagtibay ng mag-asawa sa harapan ng kinatawan ni Kristo, ang may akda ng Sakramento; at ng Kanyang Sambayanan. Ang kasunduang ito ay hindi mababali o mababago ng dalawang ikinasal lamang. Kasama nila ang Diyos sa kasunduang ito, at sang-ayon sa Kanya: “Ang pinag-isa ng Diyos ay huwag paghiwalayin ng tao”(Mt. 19:6).

Samantala ang kasal sibil ay inaaring isang kontrata, kung saan ang tawag sa mga ikinasal sa sibil ay “contracting parties”. Bilang isang kontrata, ito ay nakabase sa anumang napagkasunduan at maaring baguhin kung sakaling gusto ng mga pumasok sa kontrata.

At isa pa, ang Sakramento ng Kasal ay nagkakaloob ng biyaya para sa mag-asawa (conjugal grace) upang magaan nilang maisakatuparan ang mga tungkulin bilang mag-asawa at bilang magiging magulang sa kanilang mga anak. Ang kasal sibil ay isang aktong legal at nagbubunga ng mga epektong legal lamang.

Ang mga Katolikong tumanggap ng Kasal Sibil ay inaaring hindi tumanggap ng tunay na kasal sa mata ng Diyos, alalaong baga’y sila’y nagsasama pa rin ng walang basbas ang Diyos. Sa madaling sabi, hindi pinapayagan ng Diyos. Bagamat sila’y legal na nagsasama bilang mag-asawa sa harap ng batas sibil, masasabi naman nating sila’y hindi sumusunod sa batas ng simbahan bilang mga Katoliko.

Marami pong ikinasal sa Simbahan na hindi naging maganda ang pagsasama at naghiwalay na, bakit magpapakasal pa?

Totoo na ang hangarin ng Sakramento ng Kasal ay upang maganda ang pagsasama ng mag-asawa, subalit ang desisyon ng pagpapaganda ng pagsasama ng mag-asawa at ang pagpapatuloy ng mabuting hangarin ng Simbahan ay nasa kamay pa rin mismo ng mag-asawa sapagkat maaari nilang palaguin o sirain ang gandang inihahandog ng Sakramento. Kaya hindi natin pwedeng sabihin na kapag ikinasal na ay gaganda na pagsasama ng mag-asawa. Ang Sakramento ng Kasal ay tutulong lamang upang pagtibayin ang pagsasama ng mag-asawa. Sila ay sisidlan ng grasya ng kasal na maaari nilang ingatan at pag-ibayuhin o dili kaya’y basagin o sirain ito. Maarin nilang panatilihing maganda ang sisidlang ito o kanilang balewalain para matapon at masayang. Kahit ang Diyos ay hindi tao pipiliting gumawa ng mganadang relasyon sa isa’t-isa kung wala tayong kooperasyon sa mga ibinibigay Niyang mga pagpapala. Kaya nga nagpapakasal sa simbahan ang magkasintahan upang tumanggap ng pagbabasbas mula sa Poong Maykapal.

Maaari bang tumanggap ng Banal na Komunyon ang hindi Kasal sa Pari o ang Hiwalay sa Asawa o isang Diborsyado/Diborsyada?

Ayon sa Batas ng Simbahan, ang isang tao na nabubuhay sa estado ng kasalanan, lalung-lalo na kung hayag at alam ng nakararami na siya ay nanatili sa paggawa ng mabigat na kasalanan at walang balak na umalis sa pagkakasala (obstinate and manifest siiner), ay hindi maaaring tumanggap ng Banal na Komunyon (CIC Can. 915). Kasama sa pagiging hayag na makasalanan ay ang pagiging matigas ang puso at hayagang hindi pagsunod sa mga kautusan ng Simbahan sa kabila ng maraming beses ng pangangaral. Ang isang halimbawa ng hayag na pamumuhay sa kasalanan ay ang pagsasama ng dalawang katoliko o kahit ang isa ay katoliko bilang mag-asawa na walang basbas ng Sakramento ng Kasal. Ito ay inaaaring isang kasalanan ng pakiki-apid. At ang kasalanang ito ay maaalis lamang kung silang dalawa ay tatanggap ng Sakramento ng Kasal.

Eh, paano naman po iyong mga hiwalay na at mga diborsyado o diborsyada?

Sa kaso naman ng mga hiwalay sa mag-asawa, kung sila ay wala namang kinakasamang ibang tao maliban sa dating asawa, hindi sila nagkakasala ng pakiki-apid. Kung wala silang ibang mabigat na kasalanan, maaari silang magkomunyon. Subalit kung sila ay hiwalay sa isa’t isa at pagkatapos ngayon ay may kinakasama, maliwanag na sila’y nagkakasala ng pakiki-apid. Gayundin sa isang diborsyado o diborsyada, kung siya ay hindi na mag-aasawa pang muli o walang kinakasama pang iba, maaari rin silang magkomunyon, subalit sa panahon na muling mag-asawa at hindi pa napapawalang-bisa ang unang kasal, siya rin ay nagkakasala.

Q & A # 3

Tanong: Marami sa mga binata at dalaga ngayon na hindi na naniniwala sa Kasal, lalo na sa Kasal sa Simbahan, kesyo kaugalian lang daw ang pagpapakasal sa Simbahan, o kagustuhan lang ng mga magulang. Mas mainam nga raw na mag live-in muna bago pakasal para malaman kung talagang sila ay sa isa’t-isa. Monsignor, Bakit po ba kailangan pang magpakasal sa Simbahan?

Ayon sa Batas ng Simbahan, ang sino mang binyagang Katoliko o naging Katoliko ay sakop ng mga batas hinggil sa kasal, hindi lamang ng batas divina kundi ng mga batas rin na nakapaloob sa Kodigo ng Batas Kanon (cf. CIC Can. 1059). Mababasa sa CIC Can. 1117 na ang isang Katoliko ay obligadong tanggapin ang forma kanonikal ng kasal.

Ano po ba ang tinatawag na forma kanonikal ng kasal?

Ang forma kanonikal ng kasal ay pagpapahayag ng palitan ng konsentimiento matrimonial ng mga ikinakasal sa harapan ng isang diakono, pari o obispo bilang kinatawan ng Simbahan at sa harapan ng dalawang testigo. Kung ang kasal ng dalawang katoliko o kahit isa lang sa kanila ay katoliko ay naganap na walang forma kanonikal, ang kasal na yaon ay inaaring walang bisa o inbalido (cf. CIC Can. 1108).

Ang isa pang mas matinding dahilan kung bakit ang magkasintahan ay dapat magpakasal ay sa Simbahan ay dahil sa ang kasal kristiyano ay “isang taimtim na pagpasok ng mag-asawa sa isang wagas na pagtatalaga sa harap ng Diyos at ng pamayanang Kristiyano habang ipinahahayag nilang: ‘Nagmamahalan kami at umaasa kaming hindi magwawakas ang pagmamahalang ito. Hinihiling namin sa inyong igalang ang pananagutan naming ito at tulungan kaming maging tapat sa pananagutang ito’”(Katesismo para sa mga Pilipinong Katoliko (KPK), n. 1899).

Ano naman po ang maidudulot ng Kasal sa Simbahan sa mag-asawa?

Ang kasal sa Simbahan ay isang Sakramento. At bilang sakramento, ang kasal kristiyano ay larawan ng presensya ni Kristo sa buhay ng mag-asawa: “Nananahan Siya (si Kristo) sa piling nila upang sa pamamagitan ng pagbibigay nila ng sarili sa isa’t isa, ang mag-asawa ay magmahalan ng buong katapatan”(GS n. 48).

Ang maidudulot ng Sakramento ng Kasal ay ang mismong biyaya na ipinagkakaloob nito sa mag-asawa. Ang tawag dito ay “conjugal grace”. Ang grasyang ay nakalaan sa pagiging ganap ng pag-ibig mag-asawa, sa pagtitibay ng kaisahang di-malalansag. Sa pamamagitan ng grasyang ito "nagtutulungan sila sa isa't isa na magpakabanal sa buhay matrimonial at sa pag-aaruga at pagtuturo ng kanilang mga anak"(LG 11; cf. LG 41). Sa madaling sabi, ang Sakramento ng Kasal ay napakalaking tulong upang ang mga mag-asawa ay mabuhay na banal at maging mabuting mga magulang ng kanilang magiging mga anak (cf. CCC 1641-1642).

Ano naman po ang masasabi ninyo tungkol sa mga “live-in” na pagsasama at “trial marriages”?

Sa pagsasama ng malaya o live-in, tinatanggihan ng lalaki at babae na gawaran ang kanilang pag-uugnayan sekswal ng katangiang juridical o legal at ayaw ipaalam sa publiko ang kanilang pagsasama. Alalaong baga’y , sila ay nabubuhay sa kasinungalinan. Ano ang kahulugan ng isang pagsasamang walang kaakibat na pangako nsa isa’t isa at hindi nagtataglay ng pagtitiwala sa kabiyak, sa isa’t isa at sa kanilang hinaharap.

Ang live-in ay matatawag rin na concubinato, ang pagtanggi sa kasal, ang pag-iwas sa matagalang pakikipag-ugnayan. Ito’y salungat sa karangalan ng kasal, sinisira ang kahulugan ng pamilya, binabawasan ang pagpapahalaga sa katapan. Ang live-in na ugnayan ay labag sa alituntuning moral: ang pagtatalik ay dapat maganap lamang sa loob ng kasal; sa labas ng kasal, ito ay isang kasalanang mabigat (CCC 2390).

Eh, ang Trial Marriages po?

Tungkol naman sa mga “trial marriages” o pansamantalang pagsasama o talaga namang may balak na magpakasal kaya lang gusto nilang subukin kung sila ay para sa isa’t isa, ang itinuturo ng Simbahan ay ang ganitong pamamaraan ay hindi tiyak kung talagang mananatili silang totoo at tapat habang panahon. Maari naman subukin nila kung talagang itinadhana sila na mag-asawahan na hindi mag-sasama o mag-Trial marriage. Basta walang pakikipagtalik habang hindi pa kasal. Sapagkat ang relasyon sekswal ay naaayon sa moralidad at dapat ito’y ginagawa na may tiyak na pagkakaloob ng sarili sa isa’t –isa at hindi sa pagsubok lamang (cf. CCC 2391).

Q & A # 2

Tanong: Si Eva, dalaga at isang entertainer sa Japan, ay nakilala si Saki, isang diborsyado at may relihiyong Shintoismo. Sila ay naging magkasintahan, at pagkatapos ng isang taon ay nagyaya si Saki na pakasalan si Eva. Pumayag si Eva sa kondisyon na sa Pilipinas sila pakakasal at sa Simbahang Katoliko na mayroong engrandeng kasalan. Ano po ba ang mga kailangan nila para maghanda sa isang Katolikong kasalan?

Sagot: Medyo kumplikado ang binabalak na kasalang ito.

Una, sa panig ni Eva hindi masyadong mabusisi. Dahil siya ay siyang dalaga, kailangan lang niya ang certificate of no marriage (cenomar) mula sa civil registrar para mabigyan ng marriage license. Bilang katoliko, kailangan niyang kumuha ng Baptismal Certificate (with annotation of freedom to marry) at Confirmation certificate (kung hindi pa kumpil, mas nakabubuti na magpakumpil siya).

Ang mas kumplekado ay sa panig ni Saki: isang Hapones, Shinto at diborsyado.

Unang dahilan, bilang isang shinto. Kung nais niyang maging Katoliko, kailangang may pag-aaral hinggil sa pananampalatayang Katoliko, medyo matagal-tagal ito. Kung mananatili naman siyang isang Shinto, kailangan ang dispensasyon ng “disparity of cult” na ibinibigay ng Obispo kung saan sila magpapakasal. May mga kailangang dokumento ng pangako ang dapat pirmahan bago makakuha ng dispensasyon (Cautiones).

Ano po ba ang dispensasyon sa Kasal?

Ang dispensasyon sa kasal ay ang pagbibigay ng pahintulot na makasal ang babae at lalaki sa kabila ng isang impedimento o hadlang sa kaso ng kanilang kasal, Ibinibigay ito hindi sa pangmaramihang sirkumstansya kundi sa pamamagitan ng pagsusuri ng bawat kasong dumarating sa simbahan. Karaniwang ang Obispo ang nagbibigay nito. Ibinibigay ito ng simbahan kung mayroong sapat at makatuwirang dahilan. Karaniwang ipinapahintulot ito ng simbahan kung ang impedimento o hadlang ay nagmumula sa batas ng simbahan at hindi sa tinatawag na batas natural (natural laws). Kung talagang ang hadlang ay natural, halimbawa ang edad ng kakasalin o ang napakalapit na blood relationships, hindi ito nabibigyan ng dispensasyon. May mga dispensasyon na ang Santo Papa lamang ang nagkakaloob, tulad ng impedimento ng pagpapari at perpetual vows ng mga relihiyoso.

Ikalawang dahilan sa kaso ni Saki, siya ay isang diborsyado. Kailangan ang mga papeles ng deklarasyon ng diborsyo na dapat certified ng Japanese Embassy dito sa Pilipinas. Dapat din magbigay ng certificate of freedom to marry mula sa Embassy. Kailangan ito sa pag-apply ng marriage license sa local civil registrar. Ang marriage license ay kailangan na i-submit sa parokya bago ang kasal.

Kinikilala po ba ng Simbahang Katoliko ang diborsyo?

Ang sallitang diborsyo ay tumutukoy sa paghihiwalay ng mag-asawang mayroong totoong nangyaring Sakramento ng Kasal. Ito ay isinasagawa sa pamamagitan ng deklarasyon ng korte sibil at pinahihintulutan na ang mag-asawa ay maghiwalay at payagang magkapag-asawang muli. Hindi pumapayag ang simbahan sa ganitong kalakaran, lalong-lalo na kung ang kasal ay tunay na may bisa ng isang Sakramento. Sinusunod lamang ng Simbahan ang sinanbi ni Kristo sa Ebanghelyo na “ang sino mang pinag-isa ng Diyos ay hindi dapat paghiwalayin ng sinumang tao”. Kinikilala ng simbahan ang tinatawag na deklarasyon ng annulment (pagdedeklara ng kasal na talagang walang bisa bilang isang sakramento sa simula’t simula ng ito’y ipinagdiwang dahil sa hadlang o impedimento na hindi naalis). Dahil walang naganap na totoong sakramento ng kasal kaya ang simbahan nagdedeklara nito. Subalit ito’y ginagawa ring pormal sa pamamagitan ng Matrimonial Tribunal ng Simabahan.

Ang ikatlong dahilan na nakikita ko ay ang kanyang pagiging banyaga. Kung hindi marunong magsalita ng Ingles, kailangan ang matapat na interpreter para sa pre-nuptial interview at sa mismong pagdiriwang ng kasal upang maunawaan niya ang nagaganap. Dito sa Pilipinas, may isang paring Hapon na nag volunteer upang siya ang mag-interview sa mga Hapon na ikakasal. Siya rin ang magsasagawa ng pagtuturo hingil sa sakramento ng Kasal (pre-marriage instruction o seminar). Siya rin ang magbibigay ng certification na pwede na silang ikasal.

Dito sa Pilipinas, hinihingi ang isang buwan na paghahanda bago ikasal. Kung sakaling kulang sa isang buwan ang paghahanda sapagkat nagmamadali sila, kailangan ang dispensasyon mula sa Obispo. Ito ay upang maisagawa ang marriage banns or Tawag sa Kasal na karaniwang isinasagawa sa loob ng tatlong linggo.

Ano po ba ang inyong maipapayo kay Eva hinggil sa kanyang balak na pakasal kay Saki?

Mas nakabubuti na sa pagdating nila dito sa Pilipinas ay kaagad magtanong sa parokya ni Eva hinggil sa kanilang pagpapakasal upang malaman kaagad ang dapat nilang gawin. Dapat unahin nila ang dapat unahin, lalo na ang mga dokumento na hinihingi ng simbahan at ng local civil registrar. Medyo matagal rin ang paghingi ng mga dispensasyon sa Obispo at ang pre-nuptial seminar. Sa local civil registrar naman ay may 12 araw na publication of notice bago ibigay ang marriage license. Sa banding huli na lang ang paghahanda kung ano ang trahe at mga susuotin sa kasal, o kung saang restaurant ang reception o ang pagpapagawa ng imbitasyon. Mas mahalaga ang seremonyas sa simbahan keysa mga susuotin at pagkain.

Q & A # 1

Tanong: Si “Myrna” isang OFW, 45 taong gulang, 10 taon na nagtratrabaho sa Italia bilang tagapag-alaga ng isang matanda (Care giver). Nang siya ay umalis sa Pilipinas, mayroon na siyang problema sa kanyang asawa, na may ibang babae. Ito ang nagbunsod sa kanya na mangibang-bansa upang tuluyang hiwalayan ang asawa. Sila ay may 1 anak na nasa pangangalaga ng magulang ni Myrna.
Sa loob ng 10 taon sa Italia, nakilala niya si “Nestor”, binata, at sila ay madaling nagkapalagayan ng loob. Sila ay naging magkasintahan hanggang mapag-isipan na nilang magpakasal.
Ang problema: si Myrna ay kasal sa simbahang Katoliko. Ang 10 taon bang pagkakahiwalay nila ng kanyang asawa sa Pilipinas ay sapat na para payagan na makasal ulit? Paano ang tamang paraan para mapawalang-bisa ang unang kasal ni Myrna, upang makapag-pakasal sa kasalukuyang kasintahan?

Sagot: Una sa lahat, ang 10 taong pagkakahiwalay ng mag-asawa ay hindi nagbibigay ng kapahintulutan sa isa’t isa na pwede nang nag-asawa. Walang kinalaman ang tagal ng hiwalayan para mapawalang bisa ang kasal. (Maliban na lang sa kaso ng “presumed death”. Sa ibang pagkakataon maarin nating pag-usapan ito).
Ngayon sa katanungan kung paano ang paraan para sina Myrna at Nestor ay makasal, ang unang hakbang ay tingnan kung may dahilan na ang unang kasal ni Myrna ay maideklara na walang bisa (declaration of nullity). Kailangan na ito ay maidulog sa isang Marriage Tribunal para maproseso ang deklarasyon. Sa Diyosesis kung saan ikinasal o kung saan nakatira ang mga nasasangkot maaaring idulog ang petisyon ng pagpapawalang bisa ng kasal.

Ano po ang ibig sabihin ng deklarasyon ng nullity sa kasal?

Ang deklarasyon ng nullity sa kasal ay ipinakikitang walang naganap na totong Sakramento Matrimonial noong ikasal ang lalaki at babae sa simbahan kaya ang mga ito ay maaaring pahintulutan ng Tribunal ng Simabahan na maghiwalay o di na magsamang muli bilang mag-asawa. Ang deklarasyon ng nullidad ng kasal ay nagpapahiwatig na hindi tunay ang nagyaring kasal dahil may hadlang (impedimento) na hindi naalis o dili kaya’y may depekto ang konsientimento ng dalawa o isa sa mga ikinasal o kaya’y wala naman talagang intensyon na sila’y magpakasal ayon sa intensyon ng simbahang katoliko.

Gaano po ba katagal ang proseso ng deklarasyon ng nullity?

Medyo matagal-tagal rin, depende sa pag-usad ng kaso. Subalit kailangan na may linaw ang kaso para umusad sa loob ng isang taon. Nagiging mabagal ang pag-usad ng proseso dahil sa hindi pakiki-isa ng respondent o mga testigo. O dili kaya sa kawalan mismo ng interest ng petitioner. Depende sa dahilan ng paghingi ng deklarasyon, may mga kailangan pa na konsultahin, tulad ng mga expert (medical, psychiatrist, atb).

Kung naideklara na ng Marriage Tribunal na walang bisa ang kasal, maari na ba kaagad na sila ay magpakasal?

Depende pa rin. Kung ang dahilan ng pagdeklara ng nullidad ay immaturity or psychological incapacity, maaring sabihin ng Tribunal na hindi kaagad sila pwedeng magpakasal hangga’t hindi napapatunayan na ganap na siyang makakatayo sa sarili (matured na.).

Kung ang Marriage Tribunal ng Simbahan ay nagbigay na ng desisyon ng pagwawalang-bisa ng kasal, kailangan pa bang idulog ito sa Civil Court o Family Court para sa mga epektong legal?

Ang desisyon ng Tribunal ng Simbahan ay para lamang sa aspektong sacramental at canonical, alalaong baga’y hinggil sa pagiging sakramento ng Kasal, at wala itong kinalalaman sa mga epekto ng batas pampamahalan o civil laws. Kailangan pa rin idulog ito sa Korte Sibil. Sa Pilipinas, karaniwan na ang kasal sa pari o simbahan ay mayroon ding epektong sibil. Sa katunayan, ang ikinasal ng isang pari ay inirerehistro din sa mga civil registrar, kaya sakop din ng batas sibil.

Kung sakali pong hindi napawalang-bisa ng Tribunal ng Simbahan ang kasal dahil walang mabigat na dahilan, subalit naideklara naman ng Korte Sibil na walang bisa ang kasal, pwede po bang pakasal din sila sa Simbahan?

Hindi. Kung hindi nagdeklara ang Simbahan na walang bisa ang kasal, nangangahulugan na balido ang kasal at nananatili ang marriage bond. Ang bawat isa ay hindi maaaring magpakasal uli sa iba. Kung ang Korte Sibil ay nagpawalang-bisa naman ng kasal, maaring sa sibil sila magpakasal. Subalit kung ang magpapakasal ay parehong Katoliko, hindi pa rin ito maaaring pahintulutan. Maaring ang kanilang pagsasama ay hindi labag sa batas sibil subalit labag naman sa batas ng simbahang katoliko.

Sa kaso ni Myrna at Nestor, nakabubuti na kaagad alisin nila ang hadlang (impedimento) sa kanilang pagpapakasal. Sumangguni sa kanilang Kura Paroko upang matulungan na mag-petisyon sa Tribunal ng simbahan, at hintayin ang positibong tugon bago magplano ng pagsasama o pagpapakasal. Kung sakali namang hindi maaaring ideklara ang unang kasal ni Myrna na walang bisa, mas nakabubuting sila ay kumalas sa kanilang kasalukuyang relasyon.

Today's Prayer

THE PRAYER,
BLESS THIS DAY.

This day is full of beauty and adventure,
help me Lord to be fully alive to it all.
During this day, may I become a more thoughtful person,
a more prayerful person, a more generous and kindly person.
Help me not to be turned in on myself but
to be sensitive and helpful to others.
Let me do nothing today that will hurt anyone,
but let me help at least a little,
to make life more pleasant for those I meet.

When night comes, may I look back on this day without regrets;
and may nobody be unhappy because of anything
I have said or done or failed to do.

Lord God, bless this day for me and all of us.
Make it a day in which we grow a little more like your Son,
and gentle as Mary His Mother.

Amen.

GO,

PREACH

THE

LOVE OF GOD!

PRAYER FOR DELIVERANCE FROM CALAMITIES

Almighty Father, we raise our hearts to You in gratitude for the wonders of creation of which we are part, for your providence in sustaining us in our needs, and for your wisdom that guides the course of the universe.

We acknowledge our sins against You and the rest of creation.

We have not been good stewards of Nature.

We have confused Your command to subdue the Earth.

The environment is made to suffer our wrongdoing, and how we reap the harvest of our abuse and indifference.

Global warming is upon us. Typhoons, floods, volcanic eruption, and other natural calamities occur in increasing number and intensity.

We turn to You, our loving Father, and beg forgiveness for our sins.

We ask that we, our loved ones and our hard earned possessions be spared from the threat of calamities, natural and man-made.

We bessech You to inspire us all to grow into responsible stewards of Your creation, and generous neighbors to those in need. Amen.

Epic Flood: A Call for Compassion

THE pictures we see in the newspapers and television screen in these days, after the epic flood brought about by devastating tropical storm “Ondoy” have many stories to tell which are beyond words. Many of the victims of super typhoon Ondoy has a scary experience to narrate.
While we keep in our imagination the pictures that invite our deepest sympathy, and even listen in our hearts to their desperate cries for help, the victims agonizing and angry complaints at the slowness or absence of response from Disaster Preparedness Program, let us see in this situation a call to everyone for compassion. If there were no graft and corruption in our government, our government would be more prepared to respond to such crisis.
Typhoon Ondoy’s destructive path may be the worst flood in more than half a century. Through the ravages of nature in the past, the Filipino sense of compassion, which we also call “bayanihan,” has been called forth. The pictures we have seen in the past few days are pictures of Filipinos responding to the call for compassion, of people willing to “suffer with,” people with the spirit of “bayanihan.”
We pray against typhoons, earthquakes, floods and other natural calamities. But when they do occur, the heroism of the Filipino comes out. We salute, for example, to that 18-year old teen-ager, Muelmar Magallanes, who lost his life after saving more than a dozen neighbors, the last of whom was a six-month old baby.
This one heroic example is an inspiration of our appeal with the CBCP National Secretariat for Social Action. The CBCP NASSA has been mobilized to help with its limited resources the victims of the flood. Relief goods have started to be gathered and distributed to the flood-affected provinces around Metro Manila. Caritas Manila has started to respond to the flood victims in Metro Manila. Compassion is drawing many Filipinos to unite with their unfortunate brothers and sisters. Social Action Centers of other Dioceses may join the campaign by sending to CBCP NASSA whatever they may collect. Profound gratitude to the Knights of Columbus Supreme Council and the US Bishops’ Conference – Catholic Relief Services. They were among the first to respond.
Other Institutions like the RED CROSS, have also started to respond to the call for compassion, as we have seen in GMA network and ABS-CBN network in the spirit respectively of “KAPUSO” and “KAPAMILYA.”
We bend our knees in prayer for salvation against natural calamities, but when they do come, we are not so helpless as not to respond with heroism. We have said it before and we say it again “In the Church, no one is so poor as to have nothing to give, and no one is so rich as to have nothing to receive.” We are humbled by the crises that come to us. We pray to God and appeal for our neighbor.

+ANGEL N. LAGDAMEO

Archbishop of Jaro

CBCP President

September 29, 2009

PANALANGIN PARA SA MGA PARI

Panginoon, kami’y nananalangin nawa’y ang Mahal na Birhen ang maging kulandong na bumabalot sa iyong kaparian, at sa pamamagitan niya, sila’y magingmatatag sa kanilang paglilingkod.

Nawa’y si Maria ay maging gabay ng mga pari sa pagsunod sa kanyang mga salita:

“Gawin ninyo ang sasabihin niya sa inyo”(Jn. 2:5)

Nawa’y ang iyong mga pari ay magkaroon ng puso katulad ni San Jose, matuwid na Esposo ni Maria.

Nawa’y ang pusong nasugatan ng Mahal na Ina, ay maging inspirasyon ng mga pari upang yakapin ang lahat na sino mang nagpapakasakit sa paanan ng krus.

Dalangin namin na ang mga pari ay maging banal, puspusin ng apoy ng iyong pagibig na walang hinahangad kundi ang iyong higit na kaluwalhatian at kaligtasan ng mga kaluluwa. Amen

San Juan Maria Vianney, ipanalangin mo kami.

Prayer for Priests

Dear Lord,
we pray that the Blessed Mother
wrap her mantle around your priests
and through her intercession
strengthen them for their ministry.
We pray that Mary will guide your priests
to follow her own words,
“Do whatever He tells you” (Jn 2:5).
May your priests have the heart of St. Joseph,
Mary’s most chaste spouse.
May the Blessed Mother’s own pierced heart
inspire them to embrace
all who suffer at the foot of the cross.
May your priests be holy,
filled with the fire of your love
seeking nothing but your greater glory
and the salvation of souls.
Amen.
Saint John Vianney, pray for us.

Panalangin ng Isang Pari

Amang minamahal,
Pinupuri kita, Minamahal kita, Sinasamba kita,
Isugo mo ang iyong Espiritu upang tanglawan ang aking isipan at akayin tungo sa mga katotohanan ng iyong anak na si Jesus, Pari at Handog.
Sa Espiritung ito, gabayan mo ang aking puso na matulad sa Mahal na Puso ni Jesus, upang panibaguhin sa akin ang marubdob na pagmamahal ng isang pari; na ako rin ay handang maghandog ng sarili sa paglilingkod sa banal mong altar.
Sa Espiritung ito, linisin mo ang aking mga kahalayan at palayain sa aking mga pagsalangsang sa pamamagitan ng Kalis ng kaligtasan. Nawa ang iyong kalooban ang aking tanging masundan.

Ang Mahal na Birhen, Ina ni Hesus, ang siya nawang maging aking kulandong at sanggalang sa lahat ng masama. Gabayan nawa niya ako na gawin lamang ang naisin ni Hesus. Turuan nawa niya ako na magkaroon ng katulad ng puso ni San Jose, na kanyang esposo, na ipagtanggol at pangalagaan ang Simbahan. Nawa ang kanyang pusong nasugatan ang aking maging inspirasyon at tanggapin ito bilang isang anak na handang magpakasakit sa paanan ng krus. Ako’y nagsusumamo na ikaw sana ay maging mapag-ampong Ina sa akin, at tulungang ako’y maging isang mabuting anak.

Panginoon, gawin mo akong isang banal na pari, pag-alabin mo sa apoy ng iyong pag-ibig, na walang hinahangad kundi ang iyong higit na kaluwalhatian at kaligtasan ng mga kaluluwa.

Pakumbabang nanalangin at nagpapasalamat ako sa iyo, aking Ama, sa pamamagitan ng Espiritu Santo, kay Kristo Jesus na iyong anak at aking kapatid. Amen.

O Maria, Ina ng mga pari, ipanalangin mo kami.
San Juan Maria Vianney, ipanalangin mo kami.

Body and Blood of Christ

We have a saying: "You are what you eat!". This means that whatever we take, it somehow becomes part of ourselves. Not only becoming part of ourselves but gives something good within ourselves. Take for example the food we take. It gives nourishment which made us strong. Moreover, when we take something inside ourselves it gives not only something good to us but in fact, does something within us. Take another example when we take medicines or an antibiotic pill. When the pill dissolves, a substance begins to work in order to inhibit or kill microorganism or the virus inside our body. In this way, it makes us feel good and restore our health.

This leads us to think on the food that our Lord Jesus is talking about in the Gospel reading today. "I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my flesh for the life of the world."(Jn 6:51). For the Jews, it was hard for them to imagine taking the very flesh of Christ for their food. But they missed the point of Jesus in saying that He is giving his flesh for the life of the world. This promise finds its fulfillment in the celebration of the Eucharist, as mentioned in the second reading, where the bread and wine are transformed into the Body and Blood of Christ. This is a real food. And we have to partake of it, as Jesus wished to do so. This happens when we receive the Sacred Host in the Holy Communion. So much so that he really enters into our being and becomes one with us.

But does he make something different within us after we received him in the communion? It should!

I had a chance in seeing and venerating in Lanciano, Italy, the very species of the bread became real flesh and the wine turned into real blood of Christ. What touched me much is the result of the scientific investigation conducted in 1970 by a group of scientists and experts when they found out that the flesh came from the muscular tissue of the heart: the myocardium. This made me conclude that whenever we received the Body of Christ, we also received His Heart, the seat of his unfathomable love. I can imagine love passing through our own veins, mixed with our own blood that supplies our mind, our extremities, our whole being. Indeed, my whole body is full of love.

This finds full meaning at the end of the Mass when the priest says, "Go, the mass is ended!". What is next?